زوار در لغت نامه دهخدا به چه معنا است؟

زوار در لغت نامه دهخدا: زهوار. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به زهوار شود.، - زواردررفته، سست از کار افتاده. (فرهنگ فارسی معین). کهنه و فرسوده و بی مصرف.، -، پیر و فرسوده که کار کردن نتواند. (فرهنگ فارسی معین). رنجور و ناتوان. رجوع به زُواریدن شود

ابجد زوار چقدر است؟

معادل ابجد زوار: 214

منبع معنی زوار چیست؟

منبع: لغت نامه دهخدا

معنی زوار

زوار(زِ): زهوار. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به زهوار شود.
- زواردررفته، سست از کار افتاده. (فرهنگ فارسی معین). کهنه و فرسوده و بی مصرف.
- ، پیر و فرسوده که کار کردن نتواند. (فرهنگ فارسی معین). رنجور و ناتوان. رجوع به زواریدن شود

لغت نامه دهخدا

زوار

زوار: زیارت کردن کسی را

فرهنگ لغت هوشیار

زوار

زوار: زائرها، زیارت کنندگان، جمعِ واژۀ زائر

فرهنگ فارسی عمید

زوار

زوار: خدمتکار، پرستار بیماران، پرستار زندانیان، برای مِثال بهارش تویی غم گسارش تویی / بدین تنگ زندان زوارش تویی (فردوسی - ۳/۳۳۴)، شادان شده ای که من به یمگان / درمانده و خوار و بی زوارم (ناصرخسرو - ۴۱۸)