نوعی از تعظیم بود. (آنندراج). بوسیدن خاک برای تعظیم. (فرهنگ فارسی معین) : زمین را ببوسد و پوزش نمود بر آن مهتری آفرین برفزود. فردوسی. اگر زمین تو بوسد که خاک پای توام مباش غره که بازیت میدهد عیار. سعدی. می کند شبنم گرانی بر عذار نازکت ابر می بوسد زمین از دور گلزار ترا. صائب (از آنندراج)
خاک بوسی. بوسیدن زمین. سجده: من و بهتر ز من هزار کنیز از زمین بوسی تو گشته عزیز. نظامی. - زمین بوسی کردن، خاکبوسی کردن. سجده کردن: برنشست پیش بازآمدو از اسب به زیر افتاد و زمین بوسی کرد. بعد از آن رکاب ببوسید. پدر او را در کنار گرفت. (تاریخ طبرستان). زمین بوسی کن از راه غلامی چنان گو کاین چنین گوید نظامی. نظامی. رجوع به زمین بوس شود
