زکان در لغت نامه دهخدا به چه معنا است؟

زکان در لغت نامه دهخدا: شخصی را گویند که از خود رمیده باشد و خود بخود سخن گوید. (برهان) (از ناظم الاطباء). خود به خود حرف زننده. (انجمن آرا) (آنندراج). آنکه از خود رمیده بود. و قیل به ازای فارسی. (شرفنامۀ منیری). ژکان. ژگان. در حال زکیدن. زکنده. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). رجوع به زکیدن و ژکان شود

ابجد زکان چقدر است؟

معادل ابجد زکان: 78

منبع معنی زکان چیست؟

منبع: لغت نامه دهخدا

معنی زکان

Q: ابجد زکان چقدر است؟

معادل ابجد زکان: 78

زکان(زَ / زُ): شخصی را گویند که از خود رمیده باشد و خود بخود سخن گوید. (برهان) (از ناظم الاطباء). خود به خود حرف زننده. (انجمن آرا) (آنندراج). آنکه از خود رمیده بود. و قیل به ازای فارسی. (شرفنامۀ منیری). ژکان. ژگان. در حال زکیدن. زکنده. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). رجوع به زکیدن و ژکان شود

لغت نامه دهخدا

زکان

زکان: کسی که خود به خود سخن گوید

فرهنگ لغت هوشیار

زکان

زکان: کسی که از روی خشم و دلتنگی زیر لب سخن می گوید، لُند لُند کننده، غُر غُر کننده، ژَکَنده، ژَکان

فرهنگ فارسی عمید

زکان

زکان: کسی که از روی خشم یا دلتنگی با خود حرف بزند

فرهنگ فارسی معین

زکان

زکان: زل زدن، خیره به چیزی نگاه کردن ممتد، سست عقیده

فرهنگ گویش مازندرانی

زمان

زمان: جریانی پیوسته، بی آغاز، و بی انجام که در طی آن حوادثی برگشت ناپذیر از گذشته به حال تا آینده رخ میدهد، به صورت پسوند همراه با بعضی نامها می آید و نام جدید می سازد مانند فرخ زمان